Platen Top (20)13

2013 was een jaar waarin ik baadde in warme machinegeluiden. Hieronder 13 van de beste nummers die ik tegenkwam. Bands en singer-songwriters maakten afgelopen jaar plaats voor house, met name deephouse. De balans sloeg zelfs zodanig door in elektronische richting, dat ik gitaar- en andersoortige muziek voor dit lijstje buiten beschouwing heb gelaten. Helemaal onderaan ga ik wat dieper in op Terre Thaemlitz en zijn gedachtegoed.

NB: Een toplijstje is voor mij een lijst met uitschieters die ik in een bepaalde periode ontdekte, in dit geval 2013. De nummers in deze lijst zijn dus niet per se in dat jaar uitgekomen.

De Russische dj/producer Nina Kraviz is hot én omstreden. Volgens sommige critici dankt ze haar zakelijke succes vooral aan haar uiterlijk. Dit nummer bewijst (deels) hun ongelijk. I’m Week is tegelijk fragiel, stoer en poppy en levert bakken vol met sfeer. Niet dat Kraviz’ charmante voorkomen geen voordelen biedt voor videoclips en optredens. En och heremijntijd, dat Russische accent!

Fluxion is voor mij synoniem aan kwaliteit. De Griek Konstantinos Soublis bracht recent een geremasterde editie van zijn veelgeprezen album Vibrant Forms uit 1999 uit. Voor het nummer Pendoulous maakte ik deze video. Veel van zijn werk, zoals Atlos en het prachtige Sub Surface, is dromerig diep en zet vooral de verbeelding in beweging, maar Pendoulous is bijna geschikt voor de dansvloer. Een gebruiker beschrijft het mooi op Discogs.com: “This is the music you see, not hear. Patterns and lights and spaces and things without verbal descriptions. Serene and peaceful, yet highly organised and powerful.”

Als het je lukt om tijdens dit nummer alle ledematen stil te houden, heb je mijn respect verdiend. Die piano, dames en heren, die piano! Omar-S brengt het ene na het andere speelse album uit. The Shit Baby is afkomstig van zijn nieuwste, Thank You For Letting Me Be Myself (2013). Dit nummer past in het rijtje van geniale hoofdknik-nummers als The Maker en Kosmos.

Tussen alle happy en lieve muziek even een nummer waar je gewoon bang van wordt. Videomakers The29nov, over wie ik eerder schreef, hebben me in 2013 diverse malen op het spoor gezet van schmutzige, beukende techno, geregeld van Berlijnse bodem. Deze track van Subjected is daar een goed voorbeeld van.

Ik kwam maar weinig ambient tegen die me in hogere sferen brachten. Dat ligt vast helemaal aan mijzelf. Gelukkig schonk Deepchord. oftewel Rod Modell, me dit meditatieve nummer vol straatgeluiden. Deze parttime Amsterdamse Amerikaan (hij woont hier een paar maanden per jaar) haalde eerder inspiratie uit onze hoofdstad en Lissabon.

Voel de kamertemperatuur ogenblikkelijk stijgen als je Eyesdown van de Britse producer Bonobo opzet. Dit is muziekproductie van een andere orde. Vocals en instrumentals vullen elkaar naadloos aan. Toen ik dit nummer voor het eerst draaide en de verslavende bassline op 00:09 begon, wist ik dat het een favoriet van mij zou worden.

Round Four is een gelegenheidsoutfit uit 1998 van Mark Ernestus en techno-aristocraat (serieus) Moritz von Oswald. Find A Way is een voorbeeld van de min of meer oorspronkelijke dubtechno die meer inspiratie haalt uit dub reggae dan uit techno. Muziek met een zielbalsemende werking.

Oké, nog een van Ernestus en Von Oswald, maar dan van hun Rhythm & Sound-alias. De spaarzame percussie geeft het nummer een aardse, broedende toon. Heerlijk voor op de achtergrond. Of gewoon helemaal op de voorgrond.

Sommige tracks weten je een andere wereld in te sleuren. Het veelgelaagde en onrustige Dambala Experience #4 is wat dat betreft puur muzikale drijfzand. The29nov zette er een video onder die voor een extra onwerkelijke sfeer zorgt. Stefanik maakte eerder Reactivity, een uitstekend album met minimale, meer ingetogen nummers, waaronder deze zomerse knaller en deze trage brander.

De anonieme producer Prince of Denmark opereert ook onder de naam Traumprinz en maakte onder beide namen een paar platen die binnen de scene voor de nodige opwinding zorgden. Nymphonic is voor mij het hoogtepunt met zijn tribal-achtige karakter. Waarom beats en basslines saai maken als ze ook zo spannend kunnen zijn?

Traumprinz’ Changes heeft ruwe randjes, maar na een wat aarzelende aanloop tilt vooral de vocal sample het nummer naar grote hoogten. Het heeft het karakter van een bootleg en dat is wat het zo mooi maakt. Blijkbaar wordt er op online marktplaatsen meer dan 100 euro voor deze ongepolijste briljant neergelegd. Believe the hype, voor deze ene keer dan.

Het zal je misschien zijn opgevallen dat er een 90s-revival heerst in de popmuziek. Zo ook in de house. When The Past Was The Present van de Spanjaard John Talabot (echte naam Oriol Riverola) is een onbeschaamde lofzang op de extatische vroege jaren negentig-sound – inclusief kromgetrokken platen, te horen aan de dronken pitch. Hij is afkomstig van het geslaagde album ƒIN (2012), waar ook de pareltjes Missing You en So Will Be Now… op staan, die beide deze toplijst op een haar na misten. Voor een overdosis 90s-nostalgie smokkel ik nog even deze van Traumprinz naar binnen. Drugs are bad, mkay?


Afgelopen jaar ontdekte ik de intelligente en emotionele deephouse en ambient van Terre Thaemlitz aka DJ Sprinkles. Deze Amerikaanse dj/producer, die overigens ambigu is over zijn geslacht, vestigt de aandacht op het belang van de context waarin muziek ontstaat. Hij laat bijvoorbeeld zien dat discriminatie en isolement onlosmakelijk verbonden zijn met house, door de cultuur van gemarginaliseerde homo’s en transgenders waarin het genre ontstond. Zoals de release notes van het album Midtown 120 Blues (2008) bij bovenstaand nummer vertellen:

“In 1986, at age 18, I left Missouri by train, pulling into Midtown Manhattan’s Grand Central Station some 72 hours later. Until that point life had, quite frankly, been miserable, each and every day facing verbal and physical harassment as a queer-fag-pussy-AIDS bait. The climate in New York wasn’t really so different. But from within my isolation I saw others isolated like myself. One of the places we met, in our self-containment, was on the dance floor. (lees verder)

Thaemlitz denkt en schrijft welhaast meer over muziek dan dat hij het maakt. Hij verzet zich tegen vervlakking van house door het populaire idee dat muziek universeel is (zie ook de link onder de bovenstaande quote voor kritiek op Madonna die de ‘vogue’-dansstijl mainstream maakte). Decontextualisering maakt het volgens hem onmogelijk om van muziek en gerelateerde sociale issues te leren.

Thaemlitz heeft ook zo zijn eigen ideeën over muziekdistributie. Naar aanleiding van dit stuk besloot ik enkele nummers van hem die ik op YouTube gezet had weer te verwijderen (inclusief de views, auw). Niet alleen omdat eruit bleek dat YouTube-strafpunten vanwege copyrightschending een kwestie van tijd waren, maar met name omdat zijn streven om zijn muziek ‘klein’ te houden me aansprak. Hij vergelijkt het met zijn optredens in kleine clubs, waar nog leuke, toevallige ontmoetingen plaatsvinden met mensen die hem en zijn muziek niet kennen. Een inspirerende figuur, die Terre Thaemlitz. Met een gave naam, maar dat terzijde.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on Tumblr
categorie: muziek