Survivalgids & miniatuurhuizen

De kans dat ik in een situatie terecht kom waarin ik de SAS Survival Guide van John ‘Lofty’ Wiseman nodig heb, is astronomisch klein. Een echt avontuurlijk mens ben ik namelijk niet. Tenminste, niet in de zin van ‘met-tent-en-zakmes-de-wildernis-in-en-afwachten-of-ik-het-overleef’. Toch is het potentieel handig om te lezen wat je moet doen als je bent gebeten door een giftige slang, hoe je het beste een zinkend schip verlaat, hoe je eetbare planten vindt, hoe je de weg vindt met behulp van de sterren en hoe je een geschikte landingplaats maakt voor een reddingshelikopter. Kortom, kennis die alleen een ex-instructeur van de Britse commando’s zoals Wiseman in huis heeft.

Wist je dat je een zeemeeuw kunt vangen door een in voedsel verpakte steen omhoog te gooien, zodat de hongerige vogel jammerlijk neerstort? Of dat je de Heimlich-greep bij jezelf kunt toepassen met een boomstronk of stoel (klinkt pijnlijk)? Of dat je een piloot duidelijk maakt dat je medische hulp nodig hebt door uitgestrekt op de grond te gaan liggen (nogal voor de hand liggend)? De hoeveelheid info in dit boekje is bijna vermoeiend groot, zodat eigenlijk alleen af en toe bladeren leuk is. Tijdens het lezen van alle ramp- en reddingscenario’s bekruipt me onwillekeurig de gedachte: Wat Als? Ik denk dat ik het boekje de volgende keer maar meeneem op vakantie… Je weet immers maar nooit.

Waar het vorige drukwerk nog mogelijk enig praktisch nut heeft, is Tokyo: a certain style van Kyoichi Tsuzuki niets meer of minder dan een salontafelboek in pocketformaat. Schrijver en fotograaf Tsuzuki maakte 400 foto’s van ruwweg 100 miniscule appartementen in Tokio. Wat bijna al deze woningen gemeen hebben, is dat ze a) klein, en b) een teringbende zijn, excuse my French. Al zullen de eigenaars vast orde in de volgestouwde appartementjes zien. Zelfs mijn voormalige studentenkamer van 12 vierkante meter leek een vliegtuighangar vergeleken met de afgebeelde woningen. De reden dat ze zo klein zijn, is dat de prijs per vierkante meter woonruimte in Tokio enorm hoog is. Het gevolg is dat men de weinige beschikbare ruimte creatief moet indelen.

Het leukst aan de foto’s zijn de typisch Japanse elementen: de rieten tatami-matten, de doorschijnende schuifdeuren (fusuma), en de lage zitkussens op de grond. Veel kamers zien er echter behoorlijk westers uit. Echt reprentatief zijn ze niet: de schrijver heeft alleen woningen van artistieke en/of intellectuele types vastgelegd. Het commentaar bij de plaatjes is vaak wat belegen; het was vast lastig voor Tsuzuki om bij elke foto opnieuw iets origineels te bedenken. Het belangrijkste effect van Tokyo was dat ik me na tien minuten afvroeg waar ik in vredesnaam mee bezig was. Sinds wanneer is kijken naar andermans doorsnee interieur interessant? Helaas is het boekje zo slecht gebonden dat het nu al uit elkaar valt.

(artikel uit 2007, geüpdatet in 2012)

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on Tumblr
categorie: boek